http://picasaweb.google.com.au/sep.vermeersch/NieuwZeeland#
Oh, en kijk zeker ook eens op de foto's die Tomas op zijn facebook gezet heeft! Er zitten een heleboel van mijn collectie bij.
Korte update:
Tis hier genoeg geweest, ookal is Melbourne de max. Zalige culturele en muzikale stad. Ook goede lindy/jazzdance scene. Ben nog aan het zweten van de lindy avond. Damn, ze zijn hier goed!
Morgenvroeg vertrekken ik en Tomas. Via een zoekertje vonden we twee Nederlandse meiden die met de auto reizen en plaats over hebben. We rijden via The Great Ocean Road naar Adelaide. Van daaruit willen we de woestijn in... spannend.
vrijdag 18 december 2009
donderdag 10 december 2009
Ozzie time!
Ondertussen al Sydney verkend en gelift naar Melbourne in drie dagen. Zeer leuke tocht. Nu in Melbourne bij Jason, een kerel die ik leerde kennen op Les Ardentes. Na getuige te zijn van tv-opnames, het kort verkennen van het nachtleven (oa Cookies en Bennet Lane jazz club) en slenteren door de stad, staat een gevarieerd programma klaar. Vrijdag naar het drie-daagse MMF, yipie! http://www.mmf.com.au/ Nog wat musea doen, gaan joggen, shoppen en hopelijk Lindy Hoppen.
Erna staan waarschijnlijk de Great Ocean Road, een tocht door de woestijn en misschien Tasmanie op het verlanglijstje.
Ik ben vanaf nu bereikbaar op +61415901896
Erna staan waarschijnlijk de Great Ocean Road, een tocht door de woestijn en misschien Tasmanie op het verlanglijstje.
Ik ben vanaf nu bereikbaar op +61415901896
Van Auckland part II tot salut Aoteroa
Terug even korte en snellen samenvatting. Ik neem straks een bus naar Rotoura, maar ben eerst een foto-dvd-backup aan het schrijven en moet dus even wachten. (Ergens 26/11, is wat meer dan een korte resume geworden :) )
Auckland part II
De arrival in ACL was zeer leuk. Margo en Nel zijn twee 'prachtwijven' en het was dus een waar plezier hun als host te hebben. Na een dagje rondlopen in Auckland (te veel shoppen ipv rondlopen, kheb een nieuwe tux!) kon ik met Nel meerijden naar Dargaville. Vandaaruit al liftend richting het Noorden. Leuke rides met een hippie Engelse traveller, lokale johny's die toonden hoe goed ze kunne racen tot genieten van het uitzicht en de wind, vanachter op de truck met enkele herdershonden. Slechts een korte stop in de Kauri bossen (Waipua?), want de track die ik er wilde doen was 'closed due to un-maintenance'. Ik zag er een boom van 13.8 meter dik en 30? meter hoog? Hij wordt de god van het bos genoemd en zou tussen de 1200 en 2000 jaar zijn. Erna verder Noord, mn Maori gedeelte van de reis... Het begon met een lift van twee extreem corpulente locals die naar de viering van hun Warae of soort cultureel volkshuis a.k.a. ontmoetingsplaats gingen. Erna reed ik mee met een Maori activist. Een klein grappig (was hij stoned?!) mannnetje met kroesel, die samen met zn jonge neefje grootmoeder was gaan bezoeken in de grote stad. Grappige conversaties over Europa, playstation, de dieren, fauna en flora en vooral eten! We hadden er dan ook de tijd voor, want hij toefde tegen 50 per uur op de verlaten wegen. Na een koffiestop bij zijn familie, het gezin van het neefje, dropte hij me af op een splitsing. Damn, zo verlaten als iets. Aangezien de zon al onder ging en ik geen tent meer bij me had, kreeg ik het wat benauwd. Gelukkig kon hij net een auto die voorreed tegenhouden. Twee Maori's die net gaan 'watercress-picken' waren wilden me wel verder meneemen. Pfieuuw, thank god! Ik dacht eerst dat ze zakken marihuana of zo hadden, want een 'blanke' dame had me verwittigd dat die regio gevaarlijk was door de drugsteelt en -handel die er zou plaatsvinden. Waarschijnlijk was het eerder een wantrouwen in de mensen van de regio omdat er vooral arme Maori's wonen.Vele Kiwi's hebben wel een soort nederkijken op de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-zeeland, maar gelukkig niet zo erg als de Aussi's, dat zijn pas onderschatte racisten... Anyway, onderweg met twee stoere maori-kerels. Niet dat ze erg bezig waren met hun 'indigenious'-cultuur, maar ze zijn waren toch geboren en opgegroeid in een Maori omgeving. Na een mooie en eenzame rit aangekomen in Kaitaia. Rechtstreeks het strand op met de auto, en nog veel gedurfer, de kliffen op. Ik had schrik dat ze er vast zouden raken of een klapband zouden hebben op de scherpe rotsen waar we op manouvreerden. Zij hadden eerder schrik om dezelfde coole spot waar ze de laatste keer 5 vissen vangenden niet terug te vinden! Help! Uiteindelijk brachten ze de auto, die eigenlijk al half uit elkaar hangde, tot stilstand en kon het vissen beginnen. Op een jointje (tijdens de dag worden wel de bladeren en niet de knoppen gerookt) meer of minder wordt niet gekeken, maar ik opteerde om het de Cubaanse havana die ik nog op zak had boven te halen. Nachtelijk vissen op de kliffen en je auto crashen als een nieuwe ervaring voor mij, een sigaar roken en niet proberen inhaleren als nieuwe ervaring voor hen... Geen geluk in het vissen, dus maar naar de liquerstore om het goedkoopste bier en naar huis toe. In de garage van Jamal en zijn partner vulden we enkele kleine zakjes 'watercress' waarna we ons rijkelijk in het bier en andere veel voorkomende plezierbrengers schoten. Als kers op de taart besloot Jamal om om 2 uur snachts vis te roken. Vuurtje maken en manuka of teatree als rookwaar en wachten maar. Waarschijnlijke de heerlijkste self-made vis ik ooit gegeten heb.
De volgende dag vroeg op, want ik wil nog een toeristenbus nemen om helemaal tot het noordelijke puntje te gaan van NZ via 90-mijl strand. Met een halve vis en een zak watercress in mn dagrugzak kon ik niets nog misgaan, tot bleek dat de bus volzet was... damn. Gelukkig kon ik een buschauffeur van een andere maatschappij overhalen om last-minute mee te gaan. Beetje plat-toeristische dag, maar toch ongelooflijk genoten van het mooie stukje NorthLand. Enorme zandduinen waar we op sleeden, immens lange stranden (geclasificeerd als autostrade nota bene!), het prachtige Cape Reingna waar de Tasmaanse Zee en de Atlantic botsen, een klif met slechts een boom op waar de voorouders van de Maori naar de onderwereld gaan, enorme Kauriboomstammen en een hele dag flauwebuschauffeur-grappen. Die avond slaagde ik er nog in om de hele eind tot Russel te liften, Bay of Island here we come.
De nacht mocht opnieuw langer, maar mijn emthousiasme om intens en veel te doen waren groot. Na lang wikken en wegen belande ik op een bootcruise tussen de eilanden. Achteraf gezien een superkeuze, want voor 52 euro kon ik een hele dag meezeilen op een mooie katamaran, bottlenose dolphins spotten en zien spelen in het water, bbq eten, snorkelen en aan wal gaan op een van de mooie eilanden. Nog steeds met volle energie dus openieuw heel laat de baan op. Om 18uur vind ik eindelijk een goede spot om te liften. Ik maak er kennis met een jonge Duitse meid en we besluiten samen te liften. Via een kleine omweg in whangarei geraken we alsnog in Dargaville. We gaven onszelf een kwartier om een lift te vinden aangezien het al donker aan het worden was in Whangarei. Een aardige local had al spontaan zijn nummer aangeboden dat we konden bellen als we niet meer zouden wegraken. Als bij wonder worden we 5min voor onze deadline opgepikt door een leuke Maoridame die een nichtje blijkt te zijn van Ruby. Ruby is de vrouw waar ik kon blijven in Dargaville. Via enkele geflipt vriendelijke zussen in Wanganui hadden we haar adress en telnr gekregen, we moesten er heen gaan moest ik ooit in Daragville raken. Bij deze... Ruby is een bekende local die al jaaaaaaren in de kumura (zoete aardappel) industrie werkt en ons zeer vriendelijk onthaald. We krijgen er rauwe snapper salade voorgeschoteld, heeeerlijk. Veel lekkerder dan sushi!
(Ondertussen in Melbourne, Australie, 9dec)
De volgende dag splitsen ik en mn Duitse liftpartner op en kon ik terugrijden met Nel naar Auckland. Naar het museum en de wintertuin gegaan en mezelf die avond in het stadcentrum gegooid: koffie en chocoladecake, exotisch eten in een foodcourt, slenteren in de lelijke kerstmis hoofdstraat en staren naar addicts in een casino in de grootse toren van Auckland.
De volgende dag vooral gevuld met shoppen (opshop: 2de hands, 50's!!), lekkers eten en socialisen met Adrian Hailwood. Check die kerel zijn collectie! Ze zijn hier vrij snel heel vriendelijk, en dat voor een grote stad. Ik werd prompt uitgenodigd op een feest die avond en op een vernisage de volgende dag. Het avondeten werd verzorgd door mezelf, drie gangen waaronder een Belgische chocolade fondue en bloemkool op grootmoeders wijze. Nel en Margot stelden opslag voor om langer te blijven.
Om mn laatse dag Auckland volwaardig af te sluiten besloot ik naar Mount Eden en One Tree Hill, twee vulkanische heuvels, te joggen. De jogpartij werd een drie uur uitputtende marathon. Verloren lopen kan zo genieten en afzien tegelijkertijd zijn... Die avond mocht ik proeven van de locale media. Met een glas wijn (of drie) in het publiek van een tv show. Om het geheel sterk af te ronden nog naar een vernisage gegaan en rondgecruised tot snachts met twee mensen die ik er leerde kennen. Laat en voldaan in bed, salut Auckland!
Roturua
Het was eeuwen geleden, maar ik belsloot de bus te nemen. Tijd winnen en moeite besparen om uit ACL te raken. Lange busrit, maar gelukkig kon ik heel relaxed het vulkanish centrum van NZ verkennen. De dochter van Nel host me de komende dagen.
Ik nog een volle dag in Rotorua om naar een prachtig geo-thermisch park te gaan, een Maori dorp te bezoeken en 2 warme riveiren te zoeken. Mn laatse lift, van de grote baan naar het park zelf, was bij toeval een Deens gezin die ik had leren kennen op mijn trip in Northland. Uiteindelijk bleven we de hele dag samen. Doordat we op het gemakje genoten van het park en vrij lang plonsden in een ongelooflijk geologische samenkomen, werden Kerosine Creek (warmwaterrivier en warmwaterval) en het Maori dorp gecanceled. Het plonsen gebeurde trouwens in een locatie die nog een toeristengeheim was. Die locatie is een plaats waar een warme en koude rivier samenkomen en waar je als extra je lijf kan insmeren met de zachte klei wand. Ik sloot de dag gezellig af met de dochter van Nel.
Tongariro National Park, last try...
Twee weken eerder startten ik en Tomas een drie-daagse wandeling in dit park. We wouden de Tongariro Northern Circuit afwerken. We wandelden slechts een deel van het Northern Circuit: de Tongariro Crossing, de bekendste dagwandeling in NZ. Door het slechte weer zagen we geen steek en was het niet de moeite om het hele pakket te doorzwoegen. We besloten om 'terugkomen' als optie te houden; gelukkig. De laatse week van mijn verblijf werd slechts een dag goed weer voorspeld, en die kans wou ik niet laten liggen! Op een dag lifte ik naar de eerste hut van de crossing. Spannend om zo ver en afgezonderd te raken. Maar het lukte. Leuke avonturen om er te raken, waaronder mn eerste rit waarbij ik als deur-vast-houder diende. De uitdaging was om de deur vast tehouden terwijl we met het busje over niet geasfalteerde wegen zwalpten. Bij het instappen viel de schuifdeur er namelijk uit en we kregen ze niet meer volledig in zijn rails. Dit was tevens de reden waarom de eigenares besloot om ons met een andere auto af te zetten aan de toegangspoort van het park. Zalig! Ik en mijn Franse partner in crime wandelden naar de hut, enthousiast over de mogelijkheden van de volgende dag. Als kers op de taart kon ik tomasje na een tijdje afzondering weer in de armen nemen. Bij toeval plandden we beide de beklimming op dezelfde dag, ideaal!
Om 7uur vertrokken ik en Amandine naar de Red Crater. Het was nog dikke mistsoep, spannend dus. De mogelijkheid bestond dat ik opnieuw niets zou zien van dit vulkaanlandschap. Een perfecte timing zorgde ervoor dat we na een dik uur klimmen de ëerste zon door de wolken zagen flitsen. Prachtig, bijna on-aards en met een bijpassende vreugdesprong (zie "hoe doet hij het toch"!) werd de trend voor de rest van de dag gezet. Een tweede waauwgevoel was bij de Emerald lakes. De hemel klaarde op en eindelijk kon ik een eerste glimp opvangen van de vele vulkanen rondom me. Ik en Amandine splitsten op. Tijd voor een derde waauwgevoel op de top van Mt Tongariro. Een speels lopende wandeling bracht me terug beneden in een enorme vlakte, tot de voet van Ngauruhoe. Tijd voor de echte beklimming. Ik kwam er Tomas tegen, die net iets trager omhoog ging door zijn bergslenterende gezeldschap Alex. Prachtig om hierboven te staan. Zicht op de andere vulkanen, kraters, gekleurde meren, lava-flows, Lake Taupo, sneeuwresten, maanlandschappen, een prachtig kleurenschilderij van puimsteen, Mount Eden of Taranaki 150km verder, het weide land rondom me... De zon verlichte de dag nog nooit zo mooi, sulver rook nooit zo lekker, skieen in het stof en de stenen was nooit zo leuk (in 13min beneden!) en de terugweg was nooit zo relaxed. Een perfecte afsluiter van Nieuw Zeeland, alsof de mn reis plots gedaan is.
Die avond konden we genieten van een imense rit van 6uur naar Wellington. Merci Alex, een Duitse die nu in NZ woont en ons tevens onderdak aanbood.
Van Wellington naar CHR
In Wellington, de onopvallende hoofdstad van Nieuw Zeeland, moesten we de ferry terugnemen naar het Zuid-eiland. Na een ubercoole lunch konden we nog snel genieten van het zeer intense Mirrored Years van Yayoi Kusama in de City Gallery Wellington. Haar infinity rooms zijn ongelooflijk!
Na een korte nacht in een crappy hostel in Picton weer de baan op. Ik en Tomas hadden welgeteld 16uur om in CHR te raken. Dikke pakken regen, joepie. Het werd lang wachten op een eerste rit naar Blenheim. Het werd nog veel langer wachten op een twee rit weg uit Blenheim. Maar wat een leuke verassing. Een jonge zotte meid uit Invercargill kon ons helemaal meenemen naar CHR. Als kers op de kaart werd het zelfs een hele leuke rit met verschillende stops. Kiekje met de zeehonden, verkleden als zeemeermin, springen over water, klimmen op rotsen, de kust van CHR verkennen, laatste fish and chips verorberen en 4 uur in de koffer van Rob (de auto, een grote zwartev SUV en liefje van onze host) het einde van Nieuw Zeeland vieren.
Kia Ora Aoteroa, ik zal je missen...
Auckland part II
De arrival in ACL was zeer leuk. Margo en Nel zijn twee 'prachtwijven' en het was dus een waar plezier hun als host te hebben. Na een dagje rondlopen in Auckland (te veel shoppen ipv rondlopen, kheb een nieuwe tux!) kon ik met Nel meerijden naar Dargaville. Vandaaruit al liftend richting het Noorden. Leuke rides met een hippie Engelse traveller, lokale johny's die toonden hoe goed ze kunne racen tot genieten van het uitzicht en de wind, vanachter op de truck met enkele herdershonden. Slechts een korte stop in de Kauri bossen (Waipua?), want de track die ik er wilde doen was 'closed due to un-maintenance'. Ik zag er een boom van 13.8 meter dik en 30? meter hoog? Hij wordt de god van het bos genoemd en zou tussen de 1200 en 2000 jaar zijn. Erna verder Noord, mn Maori gedeelte van de reis... Het begon met een lift van twee extreem corpulente locals die naar de viering van hun Warae of soort cultureel volkshuis a.k.a. ontmoetingsplaats gingen. Erna reed ik mee met een Maori activist. Een klein grappig (was hij stoned?!) mannnetje met kroesel, die samen met zn jonge neefje grootmoeder was gaan bezoeken in de grote stad. Grappige conversaties over Europa, playstation, de dieren, fauna en flora en vooral eten! We hadden er dan ook de tijd voor, want hij toefde tegen 50 per uur op de verlaten wegen. Na een koffiestop bij zijn familie, het gezin van het neefje, dropte hij me af op een splitsing. Damn, zo verlaten als iets. Aangezien de zon al onder ging en ik geen tent meer bij me had, kreeg ik het wat benauwd. Gelukkig kon hij net een auto die voorreed tegenhouden. Twee Maori's die net gaan 'watercress-picken' waren wilden me wel verder meneemen. Pfieuuw, thank god! Ik dacht eerst dat ze zakken marihuana of zo hadden, want een 'blanke' dame had me verwittigd dat die regio gevaarlijk was door de drugsteelt en -handel die er zou plaatsvinden. Waarschijnlijk was het eerder een wantrouwen in de mensen van de regio omdat er vooral arme Maori's wonen.Vele Kiwi's hebben wel een soort nederkijken op de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-zeeland, maar gelukkig niet zo erg als de Aussi's, dat zijn pas onderschatte racisten... Anyway, onderweg met twee stoere maori-kerels. Niet dat ze erg bezig waren met hun 'indigenious'-cultuur, maar ze zijn waren toch geboren en opgegroeid in een Maori omgeving. Na een mooie en eenzame rit aangekomen in Kaitaia. Rechtstreeks het strand op met de auto, en nog veel gedurfer, de kliffen op. Ik had schrik dat ze er vast zouden raken of een klapband zouden hebben op de scherpe rotsen waar we op manouvreerden. Zij hadden eerder schrik om dezelfde coole spot waar ze de laatste keer 5 vissen vangenden niet terug te vinden! Help! Uiteindelijk brachten ze de auto, die eigenlijk al half uit elkaar hangde, tot stilstand en kon het vissen beginnen. Op een jointje (tijdens de dag worden wel de bladeren en niet de knoppen gerookt) meer of minder wordt niet gekeken, maar ik opteerde om het de Cubaanse havana die ik nog op zak had boven te halen. Nachtelijk vissen op de kliffen en je auto crashen als een nieuwe ervaring voor mij, een sigaar roken en niet proberen inhaleren als nieuwe ervaring voor hen... Geen geluk in het vissen, dus maar naar de liquerstore om het goedkoopste bier en naar huis toe. In de garage van Jamal en zijn partner vulden we enkele kleine zakjes 'watercress' waarna we ons rijkelijk in het bier en andere veel voorkomende plezierbrengers schoten. Als kers op de taart besloot Jamal om om 2 uur snachts vis te roken. Vuurtje maken en manuka of teatree als rookwaar en wachten maar. Waarschijnlijke de heerlijkste self-made vis ik ooit gegeten heb.
De volgende dag vroeg op, want ik wil nog een toeristenbus nemen om helemaal tot het noordelijke puntje te gaan van NZ via 90-mijl strand. Met een halve vis en een zak watercress in mn dagrugzak kon ik niets nog misgaan, tot bleek dat de bus volzet was... damn. Gelukkig kon ik een buschauffeur van een andere maatschappij overhalen om last-minute mee te gaan. Beetje plat-toeristische dag, maar toch ongelooflijk genoten van het mooie stukje NorthLand. Enorme zandduinen waar we op sleeden, immens lange stranden (geclasificeerd als autostrade nota bene!), het prachtige Cape Reingna waar de Tasmaanse Zee en de Atlantic botsen, een klif met slechts een boom op waar de voorouders van de Maori naar de onderwereld gaan, enorme Kauriboomstammen en een hele dag flauwebuschauffeur-grappen. Die avond slaagde ik er nog in om de hele eind tot Russel te liften, Bay of Island here we come.
De nacht mocht opnieuw langer, maar mijn emthousiasme om intens en veel te doen waren groot. Na lang wikken en wegen belande ik op een bootcruise tussen de eilanden. Achteraf gezien een superkeuze, want voor 52 euro kon ik een hele dag meezeilen op een mooie katamaran, bottlenose dolphins spotten en zien spelen in het water, bbq eten, snorkelen en aan wal gaan op een van de mooie eilanden. Nog steeds met volle energie dus openieuw heel laat de baan op. Om 18uur vind ik eindelijk een goede spot om te liften. Ik maak er kennis met een jonge Duitse meid en we besluiten samen te liften. Via een kleine omweg in whangarei geraken we alsnog in Dargaville. We gaven onszelf een kwartier om een lift te vinden aangezien het al donker aan het worden was in Whangarei. Een aardige local had al spontaan zijn nummer aangeboden dat we konden bellen als we niet meer zouden wegraken. Als bij wonder worden we 5min voor onze deadline opgepikt door een leuke Maoridame die een nichtje blijkt te zijn van Ruby. Ruby is de vrouw waar ik kon blijven in Dargaville. Via enkele geflipt vriendelijke zussen in Wanganui hadden we haar adress en telnr gekregen, we moesten er heen gaan moest ik ooit in Daragville raken. Bij deze... Ruby is een bekende local die al jaaaaaaren in de kumura (zoete aardappel) industrie werkt en ons zeer vriendelijk onthaald. We krijgen er rauwe snapper salade voorgeschoteld, heeeerlijk. Veel lekkerder dan sushi!
(Ondertussen in Melbourne, Australie, 9dec)
De volgende dag splitsen ik en mn Duitse liftpartner op en kon ik terugrijden met Nel naar Auckland. Naar het museum en de wintertuin gegaan en mezelf die avond in het stadcentrum gegooid: koffie en chocoladecake, exotisch eten in een foodcourt, slenteren in de lelijke kerstmis hoofdstraat en staren naar addicts in een casino in de grootse toren van Auckland.
De volgende dag vooral gevuld met shoppen (opshop: 2de hands, 50's!!), lekkers eten en socialisen met Adrian Hailwood. Check die kerel zijn collectie! Ze zijn hier vrij snel heel vriendelijk, en dat voor een grote stad. Ik werd prompt uitgenodigd op een feest die avond en op een vernisage de volgende dag. Het avondeten werd verzorgd door mezelf, drie gangen waaronder een Belgische chocolade fondue en bloemkool op grootmoeders wijze. Nel en Margot stelden opslag voor om langer te blijven.
Om mn laatse dag Auckland volwaardig af te sluiten besloot ik naar Mount Eden en One Tree Hill, twee vulkanische heuvels, te joggen. De jogpartij werd een drie uur uitputtende marathon. Verloren lopen kan zo genieten en afzien tegelijkertijd zijn... Die avond mocht ik proeven van de locale media. Met een glas wijn (of drie) in het publiek van een tv show. Om het geheel sterk af te ronden nog naar een vernisage gegaan en rondgecruised tot snachts met twee mensen die ik er leerde kennen. Laat en voldaan in bed, salut Auckland!
Roturua
Het was eeuwen geleden, maar ik belsloot de bus te nemen. Tijd winnen en moeite besparen om uit ACL te raken. Lange busrit, maar gelukkig kon ik heel relaxed het vulkanish centrum van NZ verkennen. De dochter van Nel host me de komende dagen.
Ik nog een volle dag in Rotorua om naar een prachtig geo-thermisch park te gaan, een Maori dorp te bezoeken en 2 warme riveiren te zoeken. Mn laatse lift, van de grote baan naar het park zelf, was bij toeval een Deens gezin die ik had leren kennen op mijn trip in Northland. Uiteindelijk bleven we de hele dag samen. Doordat we op het gemakje genoten van het park en vrij lang plonsden in een ongelooflijk geologische samenkomen, werden Kerosine Creek (warmwaterrivier en warmwaterval) en het Maori dorp gecanceled. Het plonsen gebeurde trouwens in een locatie die nog een toeristengeheim was. Die locatie is een plaats waar een warme en koude rivier samenkomen en waar je als extra je lijf kan insmeren met de zachte klei wand. Ik sloot de dag gezellig af met de dochter van Nel.
Tongariro National Park, last try...
Twee weken eerder startten ik en Tomas een drie-daagse wandeling in dit park. We wouden de Tongariro Northern Circuit afwerken. We wandelden slechts een deel van het Northern Circuit: de Tongariro Crossing, de bekendste dagwandeling in NZ. Door het slechte weer zagen we geen steek en was het niet de moeite om het hele pakket te doorzwoegen. We besloten om 'terugkomen' als optie te houden; gelukkig. De laatse week van mijn verblijf werd slechts een dag goed weer voorspeld, en die kans wou ik niet laten liggen! Op een dag lifte ik naar de eerste hut van de crossing. Spannend om zo ver en afgezonderd te raken. Maar het lukte. Leuke avonturen om er te raken, waaronder mn eerste rit waarbij ik als deur-vast-houder diende. De uitdaging was om de deur vast tehouden terwijl we met het busje over niet geasfalteerde wegen zwalpten. Bij het instappen viel de schuifdeur er namelijk uit en we kregen ze niet meer volledig in zijn rails. Dit was tevens de reden waarom de eigenares besloot om ons met een andere auto af te zetten aan de toegangspoort van het park. Zalig! Ik en mijn Franse partner in crime wandelden naar de hut, enthousiast over de mogelijkheden van de volgende dag. Als kers op de taart kon ik tomasje na een tijdje afzondering weer in de armen nemen. Bij toeval plandden we beide de beklimming op dezelfde dag, ideaal!
Om 7uur vertrokken ik en Amandine naar de Red Crater. Het was nog dikke mistsoep, spannend dus. De mogelijkheid bestond dat ik opnieuw niets zou zien van dit vulkaanlandschap. Een perfecte timing zorgde ervoor dat we na een dik uur klimmen de ëerste zon door de wolken zagen flitsen. Prachtig, bijna on-aards en met een bijpassende vreugdesprong (zie "hoe doet hij het toch"!) werd de trend voor de rest van de dag gezet. Een tweede waauwgevoel was bij de Emerald lakes. De hemel klaarde op en eindelijk kon ik een eerste glimp opvangen van de vele vulkanen rondom me. Ik en Amandine splitsten op. Tijd voor een derde waauwgevoel op de top van Mt Tongariro. Een speels lopende wandeling bracht me terug beneden in een enorme vlakte, tot de voet van Ngauruhoe. Tijd voor de echte beklimming. Ik kwam er Tomas tegen, die net iets trager omhoog ging door zijn bergslenterende gezeldschap Alex. Prachtig om hierboven te staan. Zicht op de andere vulkanen, kraters, gekleurde meren, lava-flows, Lake Taupo, sneeuwresten, maanlandschappen, een prachtig kleurenschilderij van puimsteen, Mount Eden of Taranaki 150km verder, het weide land rondom me... De zon verlichte de dag nog nooit zo mooi, sulver rook nooit zo lekker, skieen in het stof en de stenen was nooit zo leuk (in 13min beneden!) en de terugweg was nooit zo relaxed. Een perfecte afsluiter van Nieuw Zeeland, alsof de mn reis plots gedaan is.
Die avond konden we genieten van een imense rit van 6uur naar Wellington. Merci Alex, een Duitse die nu in NZ woont en ons tevens onderdak aanbood.
Van Wellington naar CHR
In Wellington, de onopvallende hoofdstad van Nieuw Zeeland, moesten we de ferry terugnemen naar het Zuid-eiland. Na een ubercoole lunch konden we nog snel genieten van het zeer intense Mirrored Years van Yayoi Kusama in de City Gallery Wellington. Haar infinity rooms zijn ongelooflijk!
Na een korte nacht in een crappy hostel in Picton weer de baan op. Ik en Tomas hadden welgeteld 16uur om in CHR te raken. Dikke pakken regen, joepie. Het werd lang wachten op een eerste rit naar Blenheim. Het werd nog veel langer wachten op een twee rit weg uit Blenheim. Maar wat een leuke verassing. Een jonge zotte meid uit Invercargill kon ons helemaal meenemen naar CHR. Als kers op de kaart werd het zelfs een hele leuke rit met verschillende stops. Kiekje met de zeehonden, verkleden als zeemeermin, springen over water, klimmen op rotsen, de kust van CHR verkennen, laatste fish and chips verorberen en 4 uur in de koffer van Rob (de auto, een grote zwartev SUV en liefje van onze host) het einde van Nieuw Zeeland vieren.
Kia Ora Aoteroa, ik zal je missen...
zondag 6 december 2009
Hoe doet hij dit ?
We kregen een foto doorgemaild van Sep. Hoe, waar, wat …. het is ons ook een raadsel.
Klik op de foto voor groter beeld.
woensdag 2 december 2009
maandag 23 november 2009
Een update per SMS van Sep (local time 22/11 22 u):
Hallokes thuis! N kleine update.Na snelle, avontrlyke omzwerving in Northland,in Dargaville Verblijf by Maori madam m andre lifter die net lere kenne heb.Net rauwe snapper salade gegete.Morge wrschnlk trug nr Auck.Alles ok dr? Nieuwjes mag je altyd maile,wnt kan dn ng es op internet. Vlgtg is same tomas.X
donderdag 19 november 2009
Auckland
Hallo daar on the other side,
Gaan uitgebreide berichtgeving. Gewoon een teken van leven want weer een tijdje gelden. Een korte resume van het gevolgde pad.
Na een wilde West-Coast en Noord Zuid-eiland: grote eenzame stranden, tropische bossen, pancake-rocks, slapen in de bush in regen onder een geimproviseerde shelter, scenic roads, hotpools in de Copland valley, ijsklimmen op enrome gletsjers, Farewell Split, Malbouough Sounds en wijnproeven in Blenheim, naar het Noordelijk eiland met de ferry. Weg met de huurauto, de duim wordt weer bovengehaald. Pitstop op Kapiti Island, een sanctuary eiland met zeldzame vogels zoals de stitch, sadleback, takeha... en een korte klim tussen de vulkanen van Tongariro, DE vulkanen van NZ. Via hele leuke liften op naar Auckland. Niet de hoofdstad, maar wel de grootste van NZ. Tomas en ik reizen even apart. Hij vetrok richting Mt Teranaki, Egmont park. Het was tijd om even onze eigen weg te gaan en de reis anders te beleven. Morgen naar de kauri bossen (enorme NZ-bomen) bij Dargaville en richting het topje van NZ. Erna nog even via Auckland want k wil hier heel graag nog wat zien en wat tijd doorbrengen bij Margo en haar flatmate Nel.
Tot later!
Gaan uitgebreide berichtgeving. Gewoon een teken van leven want weer een tijdje gelden. Een korte resume van het gevolgde pad.
Na een wilde West-Coast en Noord Zuid-eiland: grote eenzame stranden, tropische bossen, pancake-rocks, slapen in de bush in regen onder een geimproviseerde shelter, scenic roads, hotpools in de Copland valley, ijsklimmen op enrome gletsjers, Farewell Split, Malbouough Sounds en wijnproeven in Blenheim, naar het Noordelijk eiland met de ferry. Weg met de huurauto, de duim wordt weer bovengehaald. Pitstop op Kapiti Island, een sanctuary eiland met zeldzame vogels zoals de stitch, sadleback, takeha... en een korte klim tussen de vulkanen van Tongariro, DE vulkanen van NZ. Via hele leuke liften op naar Auckland. Niet de hoofdstad, maar wel de grootste van NZ. Tomas en ik reizen even apart. Hij vetrok richting Mt Teranaki, Egmont park. Het was tijd om even onze eigen weg te gaan en de reis anders te beleven. Morgen naar de kauri bossen (enorme NZ-bomen) bij Dargaville en richting het topje van NZ. Erna nog even via Auckland want k wil hier heel graag nog wat zien en wat tijd doorbrengen bij Margo en haar flatmate Nel.
Tot later!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
